Tag Archive: Falkvinge

Δεκ
19

Ή καθεστώς κοπυράιτ ή ατομικές ελευθερίες.

Mία από τις πρώτες μεγάλες ομιλίες μου, το 2007, ονομαζόταν το Καθεστώς του Κοπυράιτ εναντίον των ατομικών  Ελευθεριών.

Στη 15λεπτη ομιλία μου στη Συνέλευση Ανοιχτού Λογισμικού, περιέγραψα  όλες τις πολιτικές ελευθερίες που βρίσκονταν σε κίνδυνο εξαιτίας της επιβολής του μονοπωλίου κοπυράιτ και ότι η βιομηχανία του κοπυράιτ, προκειμένου να διατηρήσει τις επιχειρήσεις της είχε  καταλάβει ότι αυτές οι ελευθερίες απαιτείται  να τερματιστούν  βίαια. Οτι ήταν περιθωριακή παράνοια πριν 5 χρόνια, τώρα γίνεται νόμος.

Εκείνη η ομιλία έδειξε πως το μονοπώλιο του κοπυράιτ είναι θεμελιωδώς ασύμβατο με την οριζόντια, ανέλεγκτη, ψηφιακή επικοινωνία και ως εκ τούτου με το Διαδίκτυο και την ιδιωτική επικοινωνία ως έννοιες.

Περιέγραψα το 2007 ότι θα έπρεπε να περιμένουμε να δούμε ολοκληρωτική λογοκρισία, λήψη αυστηρών μέτρων ενάντια στην ανωνυμία και την ελευθερία του λόγου, διάβρωση της ιδιωτικής ζωής, ακύρωση της προστασίας πληροφοριοδοτών και μακροπρόθεσμα, περικοπές στο ίδιο το δικαίωμα να διαμορφώσει κάποιος την  ταυτότητά του.

Μίλησα από το 2007 για το ότι η παιδική πορνογραφία  χρησιμοποιούνταν ως στρατηγική δικαιολογία από το λόμπι του κοπυράιτ προκειμένου να δημιουργήσει έναν πολιορκητικό κριό ενάντια στις θεμελιώδεις ελευθερίες μας, ακόμη και αν αυτό βλάπτει τα παιδιά (για τα οποία δεν ενδιαφέρονται καθόλου).

Πέντε χρόνια αργότερα, σχεδόν όλα αυτά είτε έχουν ήδη γίνει ή είναι έτοιμα να γίνουν.

Μπήκα  στην πολιτική για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι ότι σήμερα η εφαρμογή του μονοπωλίου του κοπυράιτ έχει αναληφθεί  από  δημοσίους υπαλλήλους. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τρία χαρακτηριστικά: Δεν έχουν υποχρέωση να βλέπουν το δάσος, απλά και μόνο να φροντίζουν το δέντρο.
Δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν και δέχονται  συχνά πιέσεις από το μονοπώλιο του κοπυράιτ, εξαιτίας των  δύο προηγούμενων λόγων.

Αντίθετα, ένας πολιτικός μπορεί να πει ότι «όχι, αυτό κοστίζει πάρα πολύ και διαταράσσει την ισορροπία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, ας το πετάξουμε», κάτι που ένας δημόσιος υπάλληλος δεν μπορεί να πει.

Ο δεύτερος λόγος που μπήκα στην πολιτική είναι επειδή ο μόνος τρόπος για να πάρεις αυτό το θέμα από αυτούς τους δημοσίους υπαλλήλους είναι να το πολιτικοποιήσεις και ο μόνος τρόπος με τη σειρά του για να το κάνεις αυτό είναι  να αρπάξεις ψήφους από τους κατεστημένους πολιτικούς.

Στο κάτω-κάτω, αυτό είναι το μόνο πράγμα που τους νοιάζει – εάν προσπαθήσεις με οποιονδήποτε άλλο τρόπο  να επηρεάσεις τη χάραξη πολιτικής, δεν θα έχει καμιά σημασία γι αυτούς. Πρέπει να επιτεθείς άμεσα στην ασφάλεια της θέσης  τους. Αυτό δημιουργεί την αλλαγή και μόνο αυτό.

Η βιομηχανία του κοπυράιτ είναι μια επιχείρηση όπως οποιαδήποτε άλλη. Ανταγωνίζεται για χρήματα, βασισμένη σε αυτό που προσφέρει.
Δεν έχει το δικαίωμα να διαλύει τις ατομικές ελευθερίες, ακόμη και αν δεν μπορεί να βγάλει  λεφτά με άλλο τρόπο, και ίσως ειδικά αν δεν μπορεί να βγάλει λεφτά με άλλο τρόπο. Για κάποιο λόγο, η βιομηχανία του κοπυράιτ έχει ξεφύγει κάνοντας ακριβώς αυτό: διαλύοντας  τις ατομικές ελευθερίες.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι αρχές κατάσχουν domains στο διαδίκτυο χωρίς καμία απολύτως νόμιμη διαδικασία,
σπάζοντας το χώρο του DNS. Αυτό δεν περιορίζει απλώς την  ελευθερία του λόγου και τον πολιτικό λόγο – δημιουργεί επίσης ένα σενάριο υποκλοπών, καθώς μπορούν να δούνε ποιος  επισκέφθηκε κάποιον συγκεκριμένο τομέα. Και οι δύο αυτές ενέργειες κανονικά απαιτούν την έκδοση  εντάλματος, το οποίο αν ήμουν πρόεδρος δικαστηρίου, δεν θα χορηγούνταν ποτέ. Αλλά οι αρχές εγκρίνουν τέτοιες ενέργειες δεχόμενες απλά την άποψη της βιομηχανίας του κοπυράιτ.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα δικαστήρια δίνουν το δικαίωμα στον εαυτό τους να σπάσουν το Διαδίκτυο λογοκρίνοντας ορισμένα ονόματα χώρων. Δίνουν ακόμα και ειδικές εντολές σε Παρόχους Διαδικτύου να χρησιμοποιούν το προ-εγκατεστημένο φίλτρο παιδικής πορνογραφίας προκειμένου  να εντοπίσουν παραβιάσεις του μονοπωλίου κοπυράιτ. Βλέπετε; Υπάρχει  λόγος που η βιομηχανία του κοπυράιτ αγαπά τόσο πολύ την παιδική πορνογραφία.

Αν ψάξετε για την αντίστοιχη σουηδική λέξη στη σουηδική ιστοσελίδα Netopia του λόμπι του κοπυράιτ, θα βρείτε 62 άρθρα. Αν κάποιος δεν γνώριζε τον λόγο για αυτή την πολύ ισχυρή συσχέτιση με τη βιομηχανία του κοπυράιτ, θα ήταν πράγματι πολύ προβληματισμένος.

Την ίδια ώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και το Ιράν παρουσιάζονται ως λαμπρά παραδείγματα χωρών που εξακολουθούν να έχουν μια λειτουργική ελευθερία του λόγου, παρά το γεγονός ότι έχουν δώσει στην βιομηχανία του κοπυράιτ όλα τα προνόμια που ήθελε. (Ούτε εγώ δεν θα μπορούσα να σκεφτώ κάτι τόσο παρατραβηγμένο)

Στη Σουηδία, υπάρχουν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία ότι η βιομηχανία του κοπυράιτ και οι Ηνωμένες Πολιτείες πιέζουν για τη “διατήρηση δεδομένων” – μια ωραία λέξη για την καταγραφή όλων των επικοινωνιών και των κινήσεών μας, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον μας στο μέλλον. Αυτό επίσης σκοτώνει το δικαίωμα των δημοσιογράφων να προστατεύουν τις πηγές τους, κάτι για το οποίο μιλάω από το 2007.

Δεν λείπουν τα παραδείγματα.  Είμαι βέβαιος ότι θα μπορούσατε να προσθέσετε τα δικά σας.

Είναι ή το καθεστώς κοπυράιτ ή οι ατομικές ελευθερίες.  Στοιχηματίστε και διαλέξτε πλευρά.

Rickard Falkvinge, Δεκέμβριος 2011

http://torrentfreak.com/copyright-regime-vs-civil-liberties-111211/

Απόδοση στα Ελληνικά: Ν.Σ.

 

Permanent link to this article: https://www.pirateparty.gr/2011/12/copyright-regime-vs-civil-liberties/

Δεκ
12

Τα λόμπι του κοπυράιτ – Ενας αιώνας εξαπάτηση

no copyright

No copyright!

Λέγεται ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Στην περίπτωση του κοπυράιτ, τα λόμπι έχουν μάθει ότι μπορούν να έχουν νέα μονοπωλιακά οφέλη και να πληρώνονται επιπλέον δικαιώματα, κάθε φορά που βγαίνει μια νέα τεχνολογία. Φτάνει να παραπονεθούν αρκετά, στους νομοθέτες.

Τα τελευταία 100 χρόνια υπήρξε μεγάλη πρόοδος στους τρόπους διάδοσης του πολιτιστικού υλικού και των πληροφοριών.
Ταυτόχρονα υπήρξαν απολύτως λανθασμένα νομοθετήματα υπέρ του Παλιού κι εις βάρος του Καινούριου, μόνο και μόνο επειδή το Παλιό παραπονιόταν.

Κατ ‘αρχάς, ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτά που τα λόμπι του κοπυράιτ προσπάθησαν να απαγορεύσουν και να θέσουν εκτός νόμου, ή ζήτησαν να πληρώνονται με χρήματα των φορολογουμένων, ως αντιστάθμισμα για την ύπαρξή τους:

Ξεκίνησαν γύρω στο 1905, όταν το αυτόματο πιάνο άρχισε να γίνεται δημοφιλές. Όσοι πουλούσαν παρτιτούρες ισχυρίστηκαν πως αυτό θα ήταν το τέλος της τέχνης και ότι πλέον δεν θα μπορούσαν να ζήσουν (οι μεσάζοντες μεταξύ συνθετών και κοινού), γι ‘αυτό ζήτησαν να απαγορευθεί το αυτόματο πιάνο.
Μια περίφημη επιστολή του 1906 ισχυρίζεται ότι τόσο το γραμμόφωνο και το αυτόματο πιάνο θα σημάνουν το τέλος της τέχνης και το τέλος μιας ζωηρής, μελωδικής ανθρωπότητας.

Στη δεκαετία του 1920, όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι ραδιοφωνικές εκπομπές, τα λόμπι του κοπυράιτ ζητούσαν την απαγόρευση τους επειδή είχαν πέσει τα κέρδη τους. Οι πωλήσεις δίσκων μειώθηκαν από 75 εκατομμύρια δολάρια το 1929 σε 5 εκατομμύρια δολάρια το 1933 (αν και η πτώση των κερδών συνέπεσε με τη Μεγάλη Ύφεση.)
Τα λόμπι του κοπυράιτ μήνυσαν τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και οι εταιρείες συλλογικής διαχείρισης άρχισαν να συλλέγουν μέρος των κερδών των σταθμών, μέσα από ένα σύστημα “αδειοδότησης”. Αν και προτάθηκαν νόμοι που θα απομόνωναν το νέο Μέσο από τα λόμπι του κοπυράιτ, δεν πέρασαν.

Στη δεκαετία του 1930, οι ταινίες βωβού κινηματογράφου είχαν ήδη καταργηθεί από τις ταινίες με ήχο. Κάθε θέατρο όμως είχε μια ορχήστρα που έπαιζε μουσική συνοδεύοντας το βωβό κινηματογράφο, και τώρα, οι ορχήστρες έμειναν χωρίς δουλειά. Τα συνδικάτα τους απαίτησαν εγγυημένη απασχόληση για αυτούς τους εκτελεστές.

Στη δεκαετία του 1940, οι κινηματογραφικές εταιρείες παραπονιόταν ότι η τηλεόραση θα σήμαινε τον θάνατο των ταινιών, καθώς τα κέρδη τους μειώθηκαν κατά 75% μέσα σε πέντε χρόνια.
Διάσημη άποψή τους: «Ποιος θα πληρώσει για να δει μια ταινία, όταν μπορεί να τη δεί στο σπίτι δωρεάν;»

Το 1972, το λόμπι του κοπυράιτ προσπάθησε να απαγορεύσει το φωτοτυπικό μηχάνημα. Αυτή η κίνηση έγινε από εκδότες βιβλίων και περιοδικών. Διάσημη άποψή τους: “Δεν είναι μακριά η μέρα που κανείς δεν θα χρειάζεται να αγοράζει βιβλία.”
(Σ.Μ. Τελικά μας έμεινε ο φόρος “πνευματικών δικαιωμάτων” στο φωτοτυπικό χαρτί, τα σκάνερ, τα φωτοτυπικά, τα άδεια CD και DVD)

Η δεκαετία του 1970 είδε την έλευση της κασέτας ήχου, με την οποία τα λόμπι του κοπυράιτ φτάσανε στα άκρα διακηρύσσοντας τα δικαιώματα τους. Βγάλανε παντού διαφημίσεις «Οι οικιακές κασέτες σκοτώνουν τη μουσική!» (Σ.Μ. Σου θυμίζει κάτι;)

Το συγκρότημα Dead Kennedys απάντησε με ελαφρά αλλαγή του μηνύματος “Οι οικιακές κασέτες σκοτώνουν τα κέρδη των δισκογραφικών” και «Αφήσαμε αυτή πλευρά [της ταινίας] κενή, ώστε να βοηθήσουμε.»

Η δεκαετία του 1970 είχε μια ακόμη σημαντική αλλαγή, όταν DJ και ηχεία άρχισαν να παίρνουν τη θέση της ζωντανής ορχήστρας.
Οι Ενώσεις και τα λόμπι του κοπυράιτ αντέδρασαν εντονότατα και πρότειναν “ειδικό τέλος» που θα χρεώνεται σε τοποθεσίες όπου παίζει μουσική o DJ, το οποίο θα συλλέγεται από ιδιωτικούς οργανισμούς, σύμφωνα με κυβερνητική εντολή και θα ανακατανέμεται στα συγκροτήματα.
Η σκέψη αρχικά προκαλεί γέλιο, το οποίο σταματά απότομα μόλις αναλογιστούμε ότι η πληρωμή “δικαιώματός δημόσιας εκτέλεσης μηχανικά αναπαραχθέντων έργων” ζει και βασιλεύει 40 χρόνια μετά.

Η δεκαετία του 1980 είναι ένα ειδικό κεφάλαιο με την έλευση της βιντεοκασέτας.
Διάσημη άποψή τους: (Δήλωση ενώπιον του Κογκρέσου των ΗΠΑ) «Το βίντεο είναι για τον Αμερικανό παραγωγό ταινιών και το αμερικανικό κοινό, ότι ο Στραγγαλιστής της Βοστώνης για μια μοναχική γυναίκα».
Η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο και το βίντεο έφτασε πολύ κοντά στο να εξολοθρευτεί από τα λόμπι του κοπυράιτ, κερδίζοντας τελικά την υπόθεση με 5 έναντι 4 ψήφων.

Επίσης, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, είδαμε την πλήρη αποτυχία του Digital Audio Tape (DAT) η οποία μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός ότι τα λόμπι του κοπυράιτ είχαν τη δυνατότητα να περάσουν την άποψή τους στο σχεδιασμό: Η κασέτα, αν και τεχνικά ανώτερη των αναλογικών, ήταν σκόπιμα ακατάλληλη προς χρήση για την αντιγραφή μουσικής. Έτσι οι άνθρωποι την απέρριψαν.

Είναι ένα παράδειγμα μιας καλής τεχνολογίας που τα λόμπι του κοπυράιτ κατάφεραν να “σκοτώσουν” ακριβώς επειδή πέρασε το δικό τους, ως προς το πώς πρέπει να λειτουργεί η ψηφιακή κασέτα (κλειδωμενη), ώστε να μην διαταράξει την υφιστάμενη κατάσταση.

Το 1994, το Ινστιτούτο Fraunhofer δημοσίευσε μια πρότυπη υλοποίηση ψηφιακής κωδικοποίησης, που έφερε την επανάσταση στον ψηφιακό ήχο, επιτρέποντας σε ήχο ποιότητας CD να καταλαμβάνει το 1/10 του χώρου στο δίσκο, χώρο ιδιαίτερα πολύτιμο τότε. Τεχνικά γνωστό ως MPEG-1 Audio Layer ΙΙΙ, γρήγορα έγινε γνωστό ως MP3.
Ο κλάδος του κοπυράιτ ούρλιαζε και πάλι, αποκαλώντας την “μια τεχνολογία που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για εγκληματική δραστηριότητα”.

Η πρώτη επιτυχημένη συσκευή MP3 player, το Diamond Rio, είδε το φως το 1998. Είχε 32 megabytes μνήμης. Παρά τις καλές πωλήσεις, η βιομηχανία πνευματικών δικαιωμάτων μήνυσε τον κατασκευαστή, τη Diamond Multimedia και την κατέστρεψε: Ενώ η αγωγή κατέπεσε, η εταιρεία δεν μπόρεσε να ανακάμψει από τα βάρη της υπεράσπισης. Το μονοπώλιο των μεσαζόντων προσπάθησαν επιθετικά να απαγορεύσει τους MP3 players.

Ο αιώνας έκλεισε με τους μεσάζοντες του κοπυράιτ να πιέζουν, μέσω ενός νέου νόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες του Digital Millennium Copyright Act, που θα σκότωνε τα Social Media και το Διαδίκτυο εισάγοντας την ευθύνη του ενδιάμεσου, – ουσιαστικά σκοτώνοντας τα sites κοινωνικής δικτύωσης, πριν καν αναπτυχθούν.

Με πολλή προσπάθεια η βιομηχανία της τεχνολογίας κατάφερε να αποτρέψει την καταστροφή, με τις εταιρείες τεχνολογίας να μην έχουν ευθύνη, υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι έτοιμες να πετάξουν τους πολίτες στα λιοντάρια, κατόπιν αιτήματος των μεσαζόντων.
Τα Social Media και το διαδίκτυο επέζησαν της επίθεσης του λόμπι του κοπυράιτ αλλά μείνανε με σημαντικές βλάβες και επιβραδύνθηκαν.
Αμέσως μετά το γύρισμα του αιώνα, η χρήση των ψηφιακών συσκευών εγγραφής βίντεο ονομάστηκε “κλοπή”, γιατί επέτρεπε την παράκαμψη των διαφημίσεων (θαρρείς και κανείς δεν το έκανε πριν).

Το 2003, τα λόμπι του κοπυράιτ προσπάθησαν να επιβάλλουν την άποψή τους τους στο σχεδιασμό της τηλεόρασης υψηλής ευκρίνειας με το λεγόμενο «broadcast flag» που θα καθιστούσε παράνομη την κατασκευή συσκευών ικανών να αντιγράψουν ταινίες.
Στις ΗΠΑ, η FCC ως εκ θαύματος ενέκρινε το αίτημα, αλλά κεραυνοβολήθηκε από τα δικαστήρια που είπαν ότι είχε υπερβεί την εντολή της.

Αυτό που έχουμε τελικά είναι ένας αιώνας εξαπάτησης, ένας αιώνας ενδεικτικός της εσωτερικής κουλτούρας του κλάδου του κοπυράιτ.

Κάθε φορά που κάτι νέο εμφανίζεται, τα λόμπι του κοπυράιτ έχουν μάθει να κλαίνε σαν μωρά που χρειάζονται περισσότερο φαγητό και πετυχαίνουν σχεδόν κάθε φορά να βάλουν νομοθέτες να διοχετεύσουν χρήματα των φορολογουμένων στο δρόμο τους ή να περιορίσουν ανταγωνιστικές βιομηχανίες. Και κάθε φορά που το καταφέρνουν η συμπεριφορά αυτή ενισχύεται περαιτέρω.

Έχουμε καθυστερήσει πολύ να αφαιρέσουμε τα αρχοντικά προνόμια των λόμπι του κοπυράιτ.

Ήρθε η ώρα να μάθουν να μην περιμένουν το βομαδιάτικο χαρτζιλίκι τους από την κυβέρνηση και τους πολίτες, αλλά να σηκωθούν από την αναπαυτική καρέκλα τους, να κάνουν καμιά δουλειά και να μάθουν τι σημαίνει ανταγωνισμός σε μια ελεύθερη, έντιμη αγορά.

Rick Falkvinge, Ιδρυτής του Σουηδικού και πρώτου Κόμματος Πειρατών.
Απόδοση στα Ελληνικά: A.pp

Permanent link to this article: https://www.pirateparty.gr/2011/12/copyright-loby-a-century-of-deception/

Δεκ
12

Με λένε Rickard, και είμαι πειρατής!

Ομιλία του Rickard Falkvinge στη Στοκχόλμη, 3 Ιουνίου 2006

Ομιλία του Rickard Falkvinge στη Στοκχόλμη, 3 Ιουνίου 2006

Φίλοι, πολίτες, πειρατές:

Δεν είναι κάτι καινούριο…

Το όνομά μου είναι Rickard Falkvinge και είμαι ο ηγέτης του Κόμματος των Πειρατών.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας είδαμε μια σειρά από παραβιάσεις δικαιωμάτων.
Είδαμε την αστυνομία να κάνει καταχρήσεις. Είδαμε αθώους να βλάπτονται. Είδαμε πώς λειτουργεί η βιομηχανία των media. Είδαμε πολιτικούς στα υψηλότερα επίπεδα να σκύβουν για να προστατέψουν το μονοπώλιο τους.

Αυτό είναι σκανδαλώδες, πέρα από κάθε όριο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είμαστε εδώ, σήμερα.

Η βιομηχανία των media θέλει να πιστεύουμε ότι το ζήτημα αφορά τα μοντέλα πληρωμών, ότι αφορά τα έσοδα μιας συγκεκριμένης επαγγελματικής ομάδας.
Θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε πως έχει να κάνει με την πτώση των πωλήσεων τους, με ξερούς αριθμούς, με στατιστικά στοιχεία.
Αυτό είναι μόνο η δικαιολογία τους. Στην πραγματικότητα θέλουν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Για να κατανοήσουμε τη σημερινή κατάσταση, πρέπει να πάμε πίσω 400 χρόνια, στην εποχή που η Εκκλησία είχε το μονοπώλιο στον πολιτισμό και τη γνώση.

Ό,τι έλεγε η Εκκλησία ήταν η αλήθεια. Αυτή ήταν η πυραμίδα της επικοινωνίας. Ένα άτομο στην κορυφή να μιλάει και από κάτω η πυραμίδα. Ο Πολιτισμός και η Γνώση είχαν μία και μόνη πηγή.

Δεν είναι κάτι καινούριο…

Σήμερα γνωρίζουμε ότι το μόνο που πρέπει να συμβεί για να εξελιχθεί η κοινωνία, είναι να αφήσουμε τη γνώση ελεύθερη και δωρεάν.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο Γαλιλαίος είχε δίκιο. Ακόμα κι αν έπρεπε να τα βάλει με ένα μονοπώλιο γνώσης.

Αργότερα ήρθε η τυπογραφία.

Ξαφνικά δεν υπήρχε μόνο μια πηγή γνώσης, αλλά περισσότερες. Οι πολίτες, οι οποίοι πλέον είχαν μάθει να διαβάζουν, μπορούσαν να έχουν το δικό τους τμήμα της γνώσης.
Η Εκκλησία έγινε έξαλλη.
Οι βασιλικοί Οίκοι έγιναν έξαλλοι.
Η βρετανική Βασιλική Αυλή έφτασε να κάνει νόμο που επέτρεπε την εκτύπωση βιβλίων μόνο σε εκείνους τους τυπογράφους που είχαν ειδική άδεια από το Βασιλιά. Μόνο αυτοί είχαν το δικαίωμα να προσφέρουν τη γνώση και τον πολιτισμό στους πολίτες.

Ο νόμος αυτός ονομάστηκε «δικαίωμα αντιγραφής» (copy right).

Δυο αιώνες αργότερα φτάσαμε στην «ελευθερία του τύπου».
Ωστόσο παντού εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται το ίδιο, παλιό μοντέλο επικοινωνίας: ένα άτομο μιλάει σε πολλούς. Και αυτό το γεγονός χρησιμοποιήθηκε από το Κράτος που εισήγαγε το σύστημα των «υπεύθυνων εκδοτών».
Οι πολίτες θα μπορούσαν πλέον να πάρουν τμήματα της γνώσης, αλλά πάντα έπρεπε να υπάρχει κάποιος, ο οποίος θα έχει την ευθύνη, μη τυχόν και ο λαός «τύχαινε» να αποκτήσει καμιά «στραβή» ιδέα…

Αυτό ακριβώς αλλάζει σήμερα από τα θεμέλια, επειδή το Διαδίκτυο δεν ακολουθεί πια το παλιό μοντέλο.

Γιατί πλέον μπορούμε να «κατεβάσουμε» τον πολιτισμό και τη γνώση. Μπορούμε ΚΑΙ να τον ανεβάσουμε σε άλλους ταυτόχρονα.
Μοιραζόμαστε αρχεία. Ως εκ θαύματος, η γνώση και ο πολιτισμός έχουν χάσει το κεντρικό σημείο ελέγχου τους.

Και καθώς αυτό είναι το κεντρικό σημείο της ομιλίας μου, επιτρέψτε μου να μπω σε λεπτομέρειες.

Η «λήψη» είναι το παλιό μοντέλο μέσων μαζικής ενημέρωσης, όπου υπάρχει ένα κεντρικό σημείο ελέγχου, ένα σημείο με έναν «υπεύθυνο εκδότη», κάποιον που μπορεί να διωχθεί στο δικαστήριο, να αναγκαστεί να πληρώσει ή να φυλακιστεί.
Ένα κεντρικό σημείο ελέγχου απ’ όπου ο καθένας μπορεί να «κατεβάσει» τη γνώση και τον πολιτισμό, ένα κεντρικό σημείο που μπορεί να παραχωρήσει δικαιώματα και να άρει τα δικαιώματα αυτά, με όποιον τρόπο νομίζει.

Μονοπώλιο Πολιτισμού και γνώσης. Έλεγχος.

Το μοίρασμα αρχείων περιλαμβάνει την ταυτόχρονη αποστολή και λήψη από κάθε συνδεδεμένο πρόσωπο. Δεν υπάρχει κεντρικό σημείο ελέγχου. Αντίθετα έχουμε μια κατάσταση όπου ο πολιτισμός και η ροή των πληροφοριών κυλούν μεταξύ εκατομμυρίων διαφορετικών ανθρώπων.

Κάτι εντελώς διαφορετικό, κάτι εντελώς καινούργιο στην ιστορία της ανθρώπινης επικοινωνίας. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορηθεί, αν συμβεί να εξαπλωθεί η «λάθος» γνώση.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι εταιρείες μέσων μαζικής ενημέρωσης μιλούν τόσο πολύ για «νόμιμο κατέβασμα».

Νόμιμη.

Λήψη.

Είναι επειδή θέλουν να τον κάνουν τον μόνο νόμιμο τρόπο να έχεις αυτό που θέλεις. Να το πάρεις από ένα κεντρικό σημείο, το οποίο βρίσκεται υπό τον έλεγχό τους. Η λήψη, το κατέβασμα, δεν είναι μοίρασμα.

Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που θα αλλάξουμε αυτούς τους νόμους!

Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε έχουμε δει που μπορεί να φτάσει η μια πλευρά για να μην χάσει τον έλεγχο.

Είδαμε το Σύνταγμα να παραβιάζεται.

Είδαμε ποιες μεθόδους βίας και επιθέσεων κατά της προσωπικής ακεραιότητας είναι έτοιμη να εφαρμόσει η αστυνομία, όχι για την καταπολέμηση του εγκλήματος, αλλά με προφανή πρόθεση να τρομοκρατήσουν όσους συμμετέχουν και όσους είναι κοντά τους.

Δεν είναι κάτι καινούριο, η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Δεν πρόκειται για την πληρωμή μιας ομάδας επαγγελματιών. Πρόκειται για τον έλεγχο στον πολιτισμό και τη γνώση. Γιατί όποιος τα ελέγχει, ελέγχει τον κόσμο.

Η βιομηχανία των media έχει προσπαθήσει να μας κάνει να αισθανόμαστε ντροπή, να πει ότι αυτό που κάνουμε είναι παράνομο, ότι είμαστε πειρατές. Προσπαθούν να μας φιμώσουν. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και δείτε, έχουν αποτύχει.

Ναι, είμαστε πειρατές!

Αλλά όποιος πιστεύει ότι είναι ντροπή να είσαι πειρατής, κάνει λάθος. Είναι κάτι για το οποίο είμαστε περήφανοι.

Κι αυτό γιατί έχουμε ήδη δει τι σημαίνει να είσαι χωρίς κεντρικό έλεγχο. Έχουμε ήδη δοκιμάσει, αισθανθεί και γευθεί την Ελευθερία, έξω από το ελεγχόμενο μονοπώλιο του πολιτισμού και της γνώσης. Έχουμε ήδη μάθει να διαβάζουμε και να γράφουμε.

Και δεν πρόκειται να ξεχάσουμε πώς να διαβάζουμε και να γράφουμε, ακόμα κι αν τα Μέσα και τα συμφέροντα του χθες δεν το θεωρούν αποδεκτό.

Με λένε Rickard, και είμαι πειρατής!

Απόδοση στα Ελληνικά: Α.pp-2011

Permanent link to this article: https://www.pirateparty.gr/2011/12/rickard-pirate/