Το ρεπορτάζ για το εργοδοτικό έγκλημα στη “Βιολάντα” με τις πέντε νεκρές εργαζόμενες επιβεβαιώνει με φρικιαστικό τρόπο τις χειρότερες υποψίες μας: δεν ήταν η “κακιά στιγμή” ούτε ένα “μεμονωμένο λάθος”. Ήταν μια συνεχής αλληλουχία από παρανομίες, προσχηματικούς “ελέγχους”, εγκρίσεις που δεν έπρεπε ποτέ να δοθούν, αποκρύψεις κρίσιμων στοιχείων για τις υποδομές του εργοστασίου. Φυσικά, ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου, που το λειτουργούσε για χρόνια με παράνομες εγκαταστάσεις που δεν πληρούσαν τον παραμικρό όρο ασφαλείας, έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη.
Ως Κόμμα Πειρατών Ελλάδας, δε μπορούμε να μιλάμε για ατύχημα. Η εγκατάσταση αυτή, όπως και κάθε αντίστοιχη βιομηχανική εγκατάσταση, απαιτούσε μέτρα ασφαλείας στα οποία δεν επιτρέπονται ούτε περικοπές, ούτε “παραχωρήσεις”, ούτε “ωχ αδερφέ δε βαριέσαι τώρα”, ούτε “οικονομίες”. Ατύχημα θα ήταν αν αυτό που έγινε ήταν απρόβλεπτο. Αν οι ιθύνοντες, εργοστασίου και κράτους, είχαν κάνει τα πάντα για να μη συμβεί. Όταν δεν παίρνεις όλα τα μέτρα ασφαλείας που προβλέπονται ή σου είναι διαθέσιμα, απλά παίζεις με τη φωτιά. Έτσι είχε γίνει με τη Nationair του απατεώνα Robert Obadia που, επειδή έκανε τσιγκουνιές στη συντήρηση του στόλου και παραποιούσε έγγραφα συντήρησης, οδήγησε 261 ανθρώπους στο θάνατο (πτήση 2120 των Νιγηριανών Αερογραμμών). Παρόμοια ήταν κι η κατάσταση με τη Union Carbide στο Μποπάλ της Ινδίας, με το χειρότερο βιομηχανικό “ατύχημα” όλων των εποχών με πάνω από 3800 νεκρούς.
Συνέχιση ανάγνωσης